The Catamaran Story: Extinction of Catamaran Timber and Arrival of Fibre Boats

David G.

It is more than 15 years since fibre boats came to Marina Beach, replacing traditional catamarans, once the sole means for fishermen to find their livelihood. Many Nochikuppam people depend on the sea for the next meal. "Catamarans are our companions and one easy and simple piece of equipment for us simple fisher folk", says Sankar, a Nochikuppam fisherman. The catamaran, a tool and companion of Indian fishermen for centuries, has become a forgotten story with the arrival of fibre boats. Some of the fibre boats are the same size and shape as a catamaran, some are larger.

Research is needed to answer such questions as, "Who has been bringing the fibre boats? Are the fishermen buying them? Are they leasing them? Are NGOs donating them?" Catamarans are traditionally made of strapped-together trunks of trees, which last for years without deteriorating despite being used in the sea for days at a time. It is one of the simplest crafts to travel on the sea. In the rough sea, a catamaran may turn over -- but it is easy to flip it right-side-up again. Once a primary and very important means of sea-travel, today the untied logs of catamarans are often used on the shore for drying nets and such.

The scientific name of the wood used for catamarans is "Albizia chiniasis". Once produced abundantly in the Western Ghats, this type of tree has, it seems, almost completely vanished now. This same wood was used for match sticks. The extinction of the timber means it is unavailable in both forest and coastal communities. This unsinkable timber helps the fishermen to reach the shore safely. Catamarans are not actually boats. Rather, they are rafts -- they float due to the buoyancy of the wood. A catamaran is never water-tight, nor is it meant to be. Large, heavy fibre boats are more dangerous when reaching the shore amidst the raging waves.

In this era of development and progress, it seems catamarans have no place. An engine can be temporarily fitted onto a catamaran, but using wooden paddles -- accompanied by the famous fishermen's songs -- is the traditional method of moving a catamaran. Today, for the most part, catamarans are neither available nor preferred. The bond between the fishermen and the catamaran was a very strong one for a long time. Even today, the catamaran has an important place in the imagination of the fishermen, as a vessel that brings them safely to shore. With the coming of development projects to the Marina Beach area, it seems the fate of the catamaran may be to be completely forgotten. Will this also be the fate of those brave-hearted men who venture into the sea to satisfy the needs of their families, and for their livelihoods? 

Tamil translation coming soon.

Shaping Chennai's Face

Hai Van

"Can they explain why some gain so much and we lose? We too have a right -- we live here! We’ve protected this land for generations. Why should we leave? Don’t we have a right to live?" 

"Naturally if you want to develop, one has to leave the place. This compulsion is their sacrifice towards the nation."

"A Narmada Diary" (1995), 

Anand Patwardhan

 ---

The above excerpts from Anand Patwardhan’s documentary cinema, "A Narmada Diary" (1995) express aspects of the complex situation of development and the life of an indigenous people of India. This situation is now being repeated with the urban development in the southern metropolis Chennai, as many members of a traditional fishing population along the beach have been evacuated from the land on which they have been living for generations, in the name of their own safety and the city's development. 

Many community members have been promised access to flats in the new buildings.  Many others have accepted offers to be relocated in distant places.

Nonetheless, the situation has led to a clash of interests between some members of the traditional communities, and the people who are facilitating the changes. If the fishermen and the sea would no longer be together -- if the sea-fishing communities would disappear -- what would this do to the identity, to the soul, of Chennai? What will replace the neighborhoods that are being demolished? Are there any ways to preserve and uphold the traditions, while also undertaking development?

What is occurring now will define the face of Chennai for decades to come. The Marina Beach area forms the eastern boundary of the city, and is of great importance in determining the direction of the city's development. Do we want Chennai to look similar to many other beaches around the world, which are full of commercialized activities such as luxury hotels and upscale shopping malls?  Or, do we want our Beach to have a unique and harmonious combination of tradition and development? If a combination might be desired -- What are some ways such a combination could be achieved? These are matters that deserve some serious thought and discussion by the general citizenry of Chennai, not just by a few individuals behind closed doors.

சென்னையின்  முகத்தை வடிவமைக்க போகும் மாற்றம்.

ஹாய் வான் 

"ஏன் சிலர் அதிகமான ஆதாயத்தையும் நாம் தோல்வியையும் அடைகிறோம் என்று அவர்களால் விளக்க முடியுமா? நமக்கும் உரிமை இருக்கிறது - நாம் இங்கு வாழ்ந்து வருகிறோம்! இந்த மண்ணை பல தலைமுறைகளாக நாம் காத்து வருகிறோம். நாம் ஏன் இங்கிருந்து செல்ல வேண்டும்? நமக்கு வாழ உரிமை இல்லையா?"

 "வளர்ச்சி என்ற ஒன்று நிகழ வேண்டுமானால், அங்கிருப்பவர்கள் இடத்தை விட்டு செல்ல வேண்டும். இந்த கட்டாயமானது அவர்கள் நாட்டிற்கு செய்யும் ஒரு தாகம்."

 (amateur translation)

 “A Narmada Diary” (1995)

By Anand Patwardhan

ஆனந்த் பட்வர்தனின் " அ நர்மதா டயரி" (1995) என்ற ஆவணப்படத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட இந்த வரிகள், இந்திய மண்ணின் சொந்த மக்களின் வாழ்கையையும், முரண்பட்ட சூழ்நிலையையும் விளக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது. தற்போது சென்னையின் கடற்கரையை வளர்க்கும் பெயரில் அங்கு பல தலைமுறைகளாக வாழ்ந்து வரும் மீனவ மக்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றும் போது அதே சூழ்நிலை மீண்டும் உருவாகி உள்ளது. இது அங்கு வாழும் பாரம்பரிய சமூகத்தினருக்கும் இந்த வளர்ச்சியால் பயன் பெற போகும் பொது ஜனங்களுக்கும் ஒரு மோதலை ஏற்படுத்த வாய்ப்புள்ளது. சிலர் அந்த இடத்தை விட்டு செல்ல வேண்டி வரும். கடலும் மீனவர்களும் அருகருகில் இல்லாதது ஒரு சமநிலையை பாதிக்குமா? இப்போது இடிக்கப்படும் இடத்தில் என்ன கட்டிடம் வரபோகிறது? வளர்ச்சி நடைபெறும் அதே வேளையில் கலாசாரத்தையும் பாதுகாக்க எதாவது வழி இருக்கிறதா? இப்போது நடைபெறும் மாற்றம் தான் வரும் ஆண்டுகளில் சென்னையின் முகமாக விளங்க போகிறது.இந்த கடற்கரையின் வளர்ச்சி சென்னையின் வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கிய பங்கு வகிக்கும். உலகின் பல புகழ்பெற்ற கடற்கரைகளை போல் மெரினாவும் வணிக கட்டிடங்களும், தாங்கும் விடுதியுமாக காட்சியளிக்க வேண்டுமா அல்லது  அங்கு வாழும் மீனவ சமுதாயத்தின் கலாசார அடையாளங்களை தாங்கி நிற்க வேண்டுமா என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். 

Nochikuppam

Suresh K

In the Nochikuppam area, the apartment buildings for community members were planned and built after various political difficulties. A first question is, "Are flats being rented to all of the deserving community members?" Some community members are answering "No" to this question, and the following are some of the reasons one hears for this opinion -

1. The flats are being occupied mostly by supporters and members of the ruling party. 
2. Some opposition party people, through their connections with ruling party people, are unfairly occupying flats.
3. People with money and power have gotten most of the flats.
4. Racial and religious discrimination have affected who has received access to flats.
5. Some Government officials and business people have received access to flats unfairly.
6. The Government has not built enough flats.
7. Fishermen without ration cards didn’t get the flats because of the rule that only families with ration cards could get flats.
8. Some fishermen who received access to flats are renting them to others illegally, and are living in nearby huts.
9. With extended families, the flats are not big enough, so there is need to use both the flat and a nearby hut.
10. Only very few fishermen were able to fight for their rights against money and power, and were able to get access to flats. 

'தகுந்தன தப்பி பிழைக்கும்'  (நொச்சி குப்பம்)

கே. சுரேஷ் 

சென்னை, நொச்சிக்குப்பம் பகுதியில்  மீனவ குடும்பங்களுக்கு தமிழக அரசால் அடுக்குமாடி குடியிருப்பு கட்டி முடிக்க திட்டமிடப்பட்டு பல அரசியல் இடற்பாடு பிரச்னைகளை கடந்து அரசு அடுக்ககம் கட்டி முடிக்கப்பட்டது .

அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் அதன் பயனாளிகளான மீனவர்களுக்கு கிடைத்துள்ளதா ? என்பது என்  முதல் கேள்வி . கிடைத்துள்ளது எனில் 100 சதவீதம் பயனாளிகளை சென்று அடைந்துள்ளதா ? என்பது என் இரண்டாவது கேள்வி . இல்லை எனில் எந்த காரணத்திற்காக சென்றடையவில்லை என்பதை தேடி என் ஆய்வை தொடங்க உள்ளேன். மேலும் மீனவ பயனாளிகள் முழுமைக்கும் அரசு அடுக்குமாடி வீடுகள் சென்றடையாமல் இருப்பதற்கு சிலர் கூறும் கூற்றுகளை இங்கே காணலாம். 

1.அரசின் குடியிருப்பு வீடுகளை பெரும்பாலும் ஆளும் கட்சியினர் ஆக்கிரமித்துள்ளனர்.

2.ஆளும் கட்சியினர் மட்டுமில்லாது எதிர்கட்சியை சார்ந்தவர்களும் ஆளும்கட்சியினரிடையே  மறைமுக தொடர்பு கொண்டு அரசின் குடியிருப்புகளை ஆக்கிரமித்துள்ளனர்.

3.நொச்சிக்குப்ப பகுதியில் உள்ள அதிகார,ஆள்பலம் பெற்றவர்கள் அரசின் குடியிருப்பு வீடுகளை பெற கடினம் ஏதும் இருப்பது இல்லை.

4.சாதி,மத ரீதியிலான நபர்களுக்கு வீடுகளை ஒதுக்குவதில் பாரபட்சம் பார்க்கப்படுகிறது.(மறைமுகமாக)

5.அரசு அதிகாரிகள்,தொழிலதிபர்கள்  போன்றோர் அரசின் குடியிருப்பு வீடுகளை பெற்று அதனை உள் வாடகைக்கு விடுகின்றனர்.

6.பயனாளிகளுக்கு நுறு வீடுகள் தேவை எனில் அரசு அறுபது சதவீத வீடுகளையே ஒதுக்குகிறது.

7.குடும்ப அட்டை உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே வீடுகள் என்பதால் குடும்ப அட்டை இல்லாத மீனவர்களுக்கு அரசின் வீடுகள் கிடைப்பது இல்லை.

8.மீனவ பயனாளிகளுக்கு கிடைக்கும் வீடுகளை அவர்கள் உள் வாடகைக்கு விட்டு விட்டு மீண்டும் தனது குடிசை பகுதிக்கே சென்று விடுகின்றனர்.

9.குடும்பம் பெருகுவதால் அரசின் குடியிருப்பு போதுமானதாக இல்லாததால் பழைய குடிசை வீட்டிலும் இருக்க வேண்டி இருக்கிறது.

10.`தகுந்தன தப்பி பிழைக்கும் ` என்ற கோட்பாட்டின்படி மீனவர்களுக்கு வீடுகள் கிடைக்கின்றன. அதாவது உடல்,மன,பண பலம் பொருந்தி,முந்தி சென்று தங்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட போராடும் சில மீனவ பயனாளிகளே பத்தில் ஒன்று என்ற கணக்கில் அரசின் குடியிருப்பை பெற்று வெற்றி பெருகிறார்கள்.(பிழைக்கிறார்கள் )

மேற்கண்ட கூற்றுகள்(assumtion) அனைத்தையும் நான் ஆராயப்பட வேண்டியவை .இத்தகைய கூற்றுகளை  நான் என் ஆராய்ச்சி போக்கிற்கான வழிகளாக கொண்டு உள்ளேன் .மேலே குறிப்பிட்ட பத்து வழிகளிலும் ஆராய்ந்து என் ஆராய்ச்சியின் முடிவை அளிக்கிறேன்.

The History of the Planned Elevated Highway, from the Lighthouse to Srinivasapuram

Suresh A.

In the Chennai metropolis, plans and completed projects are often very different from each other.

Transportation, the most capital-intensive among the infrastructure sectors, is a typical example. To cope with the chaotic traffic conditions and spiraling travel demand projected for the horizon year 2026, Chennai’s Second Master Plan (SMP) has proposed several policies in the traffic and transportation sector. These include

1. Augmenting rail and bus transits.
2. Prioritizing bus transit by reservation of lanes along major arterial roads, and giving priority at traffic signals.
3. Making the transit system affordable to all segments of the commuting population.
4. Providing connectivity between railway stations and nearby bus transit corridors, and between railway stations and residential areas.
5. Developments around transit nodes.
6. Prioritizing non-motorized transport (cyclists and pedestrians) and allocating equitable proportion of road space for them.

The decision-making process for these projects is often unclear to the general public, as was the case regarding the Feasibility Report commissioned by the Government for constructing the Elevated Highway, from the Lighthouse to Srinivasapuram.  Few people ever saw this Feasibility Report.

My questions include:

1. Which Government planned to build this elevated highway, and why?
2. Which Government cancelled the project, and why?
3. What was the budget for the project?
4. Was the Government planning to remove any residents for the project?
5. What were some of the engineering challenges involved with building this elevated highway so close to the sea?
6. What would have been some of the social and environmental impacts if this highway had been built?
7. Who would have benefited from this highway?
8. Could and should this project be revived in any way?

கலங்கரை விளக்கம் முதல் ஸ்ரீநிவாசாப்புரம் வரை கட்டப்பட இருந்த மேம்பாலத்தின் வரலாறு:

ஆ. சுரேஷ்

"கிழக்கு கிழக்கே, மேற்க்கு மேற்க்கே" என்ற ஒரு பிரபலமான கூற்று உள்ளது. இவ்விரண்டும் சந்திக்காது. சென்னை மெட்ரோவின் திட்டங்கள் இந்த கூற்றுக்கு சிறந்த எடுத்துகாட்டு. சென்னையில் இருக்கும் நெரிசல்கள் ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. தார்சாலைகள், மேம்பாலங்கள் என அவை ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. இரண்டும் சந்தித்ததே கிடையாது. சென்னையை கட்டமைக்கும் பணியில் "போக்குவரத்த்து" என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். 

குழப்பமான போக்குவரத்து நெரிசல்கள், திருவிழா காலங்களில் ஊருக்கு பயணம் செல்லும் மக்களின் எண்ணிக்கை, அதிகரித்து வரும் வாகனங்களின் எண்ணிக்கை இதுபோன்ற காரணங்களால் தான் இந்த நெரிசலகள் ஏற்படுகின்றன. இவையெல்லாம் 2026-ல் தான் முற்றிலும் தீரும். அந்த அளவுக்கு நம்மிடையே இந்த நெரிசல்கள் இருக்கிறது. இதில் ரயில் பயணங்களும் அடங்கும். போக்குவரத்து சிக்னல்கள் இருந்தும் அதை யாரும் மதிப்பது இல்லை. சாலைவிதிகள் என்ற ஒன்றே சென்னை வாசிகளுக்கு தெரியாது. மேலும், நடைபாதையில் தான் சில வாகனங்கள் பயணம் செய்யும். சட்டமும் வலுவாக இல்லை. 

கலங்கரை விளக்கம் முதல் ஸ்ரீநிவாசாப்புரம் வரை ஒரு மேம்பாலத்தை அமைப்பது என்பது சாதாரண விடயம் இல்லை. இத்திட்டத்தில் இருக்கும் சவால்களை நாம் அறிய வேண்டும். 

நான் அறிய விரும்புபவை: 

1. எந்த ஆட்சியில் இந்த திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது? 
2. அந்த மேம்பாலம் கட்டி முடிக்கப்பட்டதா?
3. இந்த திட்டத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிதிநிலை?
4. இந்த திட்டத்திற்காக ஏதேனும் குடியிருப்பு வாசிகள் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டாரா? 
5. இந்த திட்டத்த்தினால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள்? 
6. இங்கு வசிக்கும் மக்களுக்கு இந்த திட்டம் தேவைப்படுகிறதா? 
7. யாருக்காக இந்த திட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது? வாகன ஓட்டிகள், பாதசாரிகள், மக்கள், வேறு ஏதேனும்.